يا حسين
آب مي گويد: حســـــــــــــــين(ع)... مهتاب مي گويد: حســـــــــــــــين(ع)... منبر و سجاده و محراب مي گويد: حســـــــــــــــين(ع)...
خاک مي گويد حســـــــــــــــين... افلاک مي گويد حســـــــــــــــين... هرکسي که خورده شير پاک مي گويد حســـــــــــــــين...
صبر مي گويد حســـــــــــــــين... بي صبر مي گويد حســـــــــــــــين... پيکر من، در ميان قبر مي گويد حســـــــــــــــين...
بيشه مي گويد حســـــــــــــــين... انديشه مي گويد حســـــــــــــــين... غنچه و باغ و گياه و ريشه مي گويد حســـــــــــــــين...
دار مي گويد حســـــــــــــــين... دلدار مي گويد حســـــــــــــــين... در مدينه، احمدِ مختار مي گويد حســـــــــــــــين...
شور مي گويد حســـــــــــــــين... منشور مي گويد حســـــــــــــــين... جنٌيان را تا ابد، منصور مي گويد حســـــــــــــــين...
يار مي گويد حســـــــــــــــين... عيٌار مي گويد حســـــــــــــــين... فاطمه بين در و ديوار مي گويد حســـــــــــــــين...
ياس مي گويد حســـــــــــــــين... احساس مي گويد حســـــــــــــــين... در کنار علقمه، عبٌاس مي گويد حســـــــــــــــين...
نار مي گويد حســـــــــــــــين... زنٌار مي گويد حســـــــــــــــين... بين ميدان، حيدر کرٌار مي گويد حســـــــــــــــين...
گاه مي گويد حســـــــــــــــين... ناگاه مي گويد حســـــــــــــــين... شمس و نجم و کهکشان و ماه مي گويد حســـــــــــــــين...
خاک مي گويد حســـــــــــــــين... افلاک مي گويد حســـــــــــــــين... مجتبي با سينهِ صد چاک مي گويد حســـــــــــــــين...
لاله مي گويد حســـــــــــــــين... آلاله مي گويد حســـــــــــــــين... در خرابه، دختري با ناله مي گويد حســـــــــــــــين...
تار مي گويد حســـــــــــــــين... دستار مي گويد حســـــــــــــــين... شام و کوفه، کوچه و بازار مي گويد حســـــــــــــــين...
آه مي گويد حســـــــــــــــين... دلخواه مي گويد حســـــــــــــــين... آيه هاي حضرت الله مي گويد حســـــــــــــــين...
دانه مي گويد حســـــــــــــــين... دردانه مي گويد حســـــــــــــــين... تا به محشر، اين دل ديوانه مي گويد حســـــــــــــــين...
عود مي گويد حســـــــــــــــين... معبود مي گويد حســـــــــــــــين... تا ظهورش مهدي موعود(ع) مي گويد حســـــــــــــــين...
روح مي گويد حســـــــــــــــين... مشروح مي گويد حســـــــــــــــين... ساقيِ صد تا به پا مجروح مي گويد حســـــــــــــــين...
طوق مي گويد حســـــــــــــــين... با ذوق مي گويد حســـــــــــــــين... زنده باشد هرکسي با شوق مي گويد حســـــــــــــــين...
بال مي گويد حســـــــــــــــين... اقبال مي گويد حســـــــــــــــين... اين دل سرگشته در هر حال مي گويد حســـــــــــــــين...
الهــــی! به مــــــردان در خانه ات!
به آن زن ذلیلان فـــــرزانــــــه ات!
به آنانکه با امـــــر "روحی فداک"!
نشینند وسبـــــــــــــزی نمایند پاک!
به آنانکه از بیـــــــخ وبن زی ذیند!
شب وروز با امــــــر زن می زیند!
به آنانکه مرعــــــــــوب مادر زنند!
ز اخلاق نیکـــــــــوش دم می زنند!
به آن شیــــــــــــر مردان با پیشبند!
که در ظـــرف شستن به تاب وتبند!
به آنانکه در بچّــــــــــه داری تکند!
یلان عوض کــــــــــــردن پوشکند!
به آنانکه بی امــــــــــــر واذن عیال
نیاید در از جیبشان یک ریــــــــال!
به آنانکه با ذوق وشــــــــــوق تمـام
به مادر زن خود بگویند: مـــام (!)
به آنانکه دارند بــــا افتخـــــــــــــار
نشان ایزو...نه!"زی ذی نه هزار"!
به آنانکه دامـــــــن رفــو می کنند!
ز بعد رفــــــــویش اُتـــو می کنند!
به آنانکه درگیــــر ســــوزن نخند!
گرفتـــــــــــار پخت و پز مطبخند!
به آن قرمــــــــه سبزی پزان قدر!
به آن مادران به ظاهــــــــــر پدر(!)
الهـــــــــی! به آه دل زن ذلیــــــل!
به آن اشک چشمان "ممّد سبیل"(!)
به تنهای مردان که از لنگـــه کفش
چو جیــــــــغ عیالاتشان شد بنفش!
:که مارا بر این عهـــد کن استوار!
از این زن ذلیلی مکن برکنـــــــار!
به زی ذی جماعت نما لطف خاص!
نفرما از این یوغ مــــــارا خلاص!
/././././././
بعد از گذر از دوران خوب پرشين لاگ و در قصايص متوالي و متمادي زن زليلي آن زمان
گهگاه ديده ميشود كه اعضاي آن فراكسيون كه در غياب سركرده آن بهزاد اسفندي (كه چند وقتي هست كه در انظار نمايان نمي شود به احتمال زياد همين اوقاتي را كه در دات كام سپري مي كرد الان در اشپزخانه سپري مي كند) اقدام به پخش اشعار نغز و متوني در اين مقال مي نمايند.......مثال آن همين سعيد كريمي خودمونه كه اشعار پستون مالون گونه اي را پخش مي نمايد........و اين درد سرايت به بعضي از دوستان من جمله اميد كرده كه در متوني هيز وارانه و هماهنگ با سعيد(شعر پستون از سعيد و عكسش از اميد) خوشكل زناني را متوور( مصدر تور كردن) كرده و اينجا را الوده به گناهي كه در ماه محرم جرم آن دو برابر است نموده اند.........
من از اينجا اعلام ميدارم كه ابدارخانه عمو
هيچ جاي اين كارا نيست و اين شعر (شاعر نامعلوم اما پدر بيامرز)را نصب العين عام و خاص مي نمايم.
حال شما بگوييد براي پيشگيري از عوارض اين چنين زن زليليشن هايي چكار
كنيم.............
از شب سئوال کن