افسوس مي خورم
وقتي كه خواهرم
در اين دروغزار پر از كركس،
فكر پرنده اي ست؛
       فكر پرنده اي كه ز پرواز مانده است.

گفتي سكوت خواهر من "بدري"
چون اهتزاز روح بيابان بود
ديدم كه خواهرم
در انزواي شبهاي خود گريست
دستش زلال اشك روانش را
                   پنهان سترد و
                               - ساكت زيست.

 
خواندم:
         
           "خواهر؛ حكايت من را
            شبهاي بي ستاره تلاوت كن
            بگذار باغ
                       بي خبر از من،
           در بستر حريري روياي سبز رنگ،
                                           بيارامد"

در شهرهاي كوچك
چه باغهاي بزرگي،
چه سروهاي بلندي،
چه روحهاي ساده و معصومي ست.
                         خواهر حكايت من را
                   با آب جاري زاينده رود بايد گفت.
 
حميد مصدق، تارهايي....، در رهگذر باد.